In memoriam

22-03-1923         11-02-2010







Op 11 februari 2010, een dag na onze ondertrouw, is opa Jan (de opa van Kim)

Kim's zelfgeschreven stuk wat ze tijdens de crematie heeft voorgedragen:

Allerliefste opa,

Jij die ons het kaartspel ‘paardje rijden’ hebt geleerd.
Het vals spelen met rummikub, als iemand dat deed kon je daar niet goed tegen,
maar als je het zelf deed dan mocht het.
Als we bij je kwamen, meestal op zondag maar ook doordeweeks.
Of het nou onverwachts was of niet, dat maakte niets uit.

Jij die ervoor zorgde dat ons aan niets ontbrak.
'Wil je wat drinken?’ en meteen kwamen de koekjes tevoorschijn.
Standaard haalde je nadien de chips en nootjes uit de kelder.
Japanse mix, buggles, zoute sticks, tuc, suikernootjes, het stond er allemaal.

Jij die vroeger een volkstuintje had bij de Westakkers, waar je met alle plezier in getuinierd hebt.
Ook in jullie eigen achtertuin heb je jaren in de groentetuin gewerkt.
Als de groenten rijp waren en je kwam langs, kreeg je meteen een tas mee met allerlei groenten.
Niets was lekkerder dan opa’s groente.

Jij die alles over had voor je, in een door je schoonzoons gemaakte, kippenren.
De televisie was ook heel belangrijk voor je.
Vooral de voetbalsport, alle wedstrijden en clubs volgde je op de voet,
of het nu binnenlands of buitenlands voetbal was. Geen enkele transfer ging aan je voorbij.
Maar je hart ging het meeste uit naar jou club: ‘Philips’ zoals je ze noemde.
Duitse zenders stonden ook vaak aan met hun slagermuziek en de gigantische carnavalsoptochten.

Jij die samen met oma op de kermis in Berlicum ons standaard wat geld toegestopte
om nog maar een paar ritjes extra in de draai- of zweefmolen te kunnen.
Op woensdagochtend ging je naar de markt om schelvis te halen en degene die ’s middags bij jou kwamen
mochten lekker een stukje vis mee-eten.

Jij die zelf altijd een echte Bourgondiër was, hield van lekker eten.
Je kookte jarenlang voor oma en ook haar ontbrak aan niets.
Als het goed weer was ging je er op samen op uit met oma.
Oma met haar scootmobiel en jij met de fiets.
Naar de winkels, naar de markt, naar een van de kinderen, overal en altijd waren jullie samen.
Jou levensmotto was dan ook altijd: ‘Wir werden hundert Jahre alt’.

Jij die toen ineens ziek bleek en in het ziekenhuis van Nijmegen terecht kwam voor het hele medische circus.
‘We gaan er voor’ waren jouw standaard woorden.
Ondanks je eigen ziek zijn maakte je je druk om anderen, je tuin en de kippen.
Uiteindelijk ging je naar Cunera waar ze je de zorg konden bieden die je nodig had.
3 dagen in de week ging je met veel plezier naar huis, en de andere dagen kwam oma
met een van je kinderen en aanhang naar je toe in Cunera.
Dag in dag uit bezoek, daar keek je dagelijks naar uit.

Jij die nog bijna dagelijks buiten ging wandelen rondom Cunera.
Je liep dan naar de C1000 om brood te gaan kopen en ze vervolgens iets verderop aan de paardjes te voeren.
In de huiskamer van Cunera keek je of er fruit lag, als niemand keek pikte je daar wat uit
om dit vervolgens aan oma te geven.

Jij die wilde dat alles geregeld was, je snorfiets en fiets moesten verkocht worden.
De schuur heb je zelfs nog opgeruimd, zo goed was het in geen 30 jaar gedaan zei je dan.
De bankzaken waren geregeld en oma was en is dagelijks in goede handen.
Alles uiteindelijk op de rit, je had daar vrede mee en zo heb je rustig kunnen en mogen sterven.

Jij die ons hier nu verdrietig achterlaat, omdat we jou moeten gaan missen, maar het is goed zo.
Het is voorbij met de pijn die je steeds meer kreeg en dat geeft ons vrede.
Je aanwezigheid is verdwenen maar in onze gedachten zul je altijd bij ons zijn.

Allerliefste opa,

Jij die we nooit zullen vergeten.







Opa is de eerste die onze trouwkaart heeft gekregen.
Opa was ook een van de eerste die hoorde dat Bas Kim ten huwelijk vroeg op 3 augustus.
Persoonlijk zijn wij dit opa (en oma, Henriette en Wim) gaan vertellen
toen opa op dat moment in het ziekenhuis in Nijmegen lag.
Opa zal onze trouwdag op 10 september 2010 niet mee mogen maken.
Zodoende hebben we onze trouwkaart, met daarin een speciale tekst alleen aan opa gericht,
in zijn colbert gedaan die hij droeg tijdens zijn "laatste reis", dicht bij zijn hart.